Η Αιγύπτια συγγραφέας Γιασμίν Ελ Ρασίντι στο "Χρονικό ενός τελευταίου καλοκαιριού" μας δίνει τη σύγχρονη ιστορία της Αιγύπτου και τις αδυναμίες της, μέσα από την οπτική ενός κοριτσιού που γίνεται έφηβη και γυναίκα διανύοντας τρεις χρονικές φάσεις, που απέχουν δεκαπέντε χρόνια η μία από την άλλη. Η αφήγηση ξεκινά το καλοκαίρι του 1984, όταν μία νεαρή κοπέλα ζει με την αυστηρή μητέρα του σε μια έπαυλη του Καΐρου βιώνοντας την απουσία του πατέρα της.Οι μέρες της περνούν στη σιωπή, κοιτάζοντας τον Νείλο από το παράθυρό της, παρακολουθώντας χωρίς ήχο τα τρία απαγορευμένα κανάλια της τηλεόρασης και πλάθοντας με τη φαντασία της τις ζωές των άλλων. Η μικρή πηγαίνει σ' ένα σχολείο που την καταπιέζει, κατάλοιπο της μοναρχίας και της αποικιοκρατίας, όπως λέει ο μεγαλύτερος ξάδερφος της ο Ντίντο, ενώ οι γονείς της- που δεν ζούνε μαζί- θεωρούνται αντεπαναστάτες.Μετά την απόπειρα κατά του Προέδρου Νάσερ και τη δολοφονία του Σαντάτ, ο νέος Πρόεδρος Μουμπάρακ φοβάται για τη ζωή του, γιατί η πολιτική κατάσταση στην Αίγυπτο είναι έκρυθμη.Η Μουσουλμανική Αδελφότητα μισεί τον Πρόεδρο και θέλει να γίνει η Αίγυπτος σαν το Ιράν , ένας τόπος σκοτεινός χωρίς ελευθερία. Στο δεύτερο μέρος μεταφερόμαστε στο καλοκαίρι του 1998, όταν η έφηβη πλέον κοπέλα που σπουδάζει στο τμήμα Κινηματογράφου, αρχίζει σιγά σιγά να δείχνει κατανόηση για την "απαθή" προσωπικότητα της μητέρας της, που σταδιακά αναθεωρεί τις συντηρητικές της απόψεις για το καθεστώς.Ο Ντίντο την παρακινεί ν' ασχοληθεί με τα πολιτικά και να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ για τους διαφωνούντες με το πολιτικό σύστημα ή να κάνει τέχνη μέσω του ακτιβισμού.Ο Ντίντο λέει: " Έχουμε βουλιάξει στην απάθεια.Δεν είμαστε ικανοί ούτε για επανάσταση , ούτε για έρωτα." Στο τελευταίο μέρος στο Κάιρο του 2014, γίνεται φανερό ότι όλοι οι ηγέτες έδιναν υποσχέσεις που δεν κρατούσαν και ότι η διαφθορά και η κλεψιά ήταν τα θεμέλια αυτής της χώρας. Η επιστροφή του πατέρα της χρόνια μετά θα συμπέσει με την φυλάκιση του ξάδερφου Ντίντο, ο οποίος θα συλληφθεί ως αναρχικός και στοιχείο επικίνδυνο για την ασφάλεια του κράτους. " Σκέφτομαι πως κανείς μας πια δεν αγωνίζεται στ' αλήθεια, αλλά δεν μου πάει η καρδιά να το πω στον Ντίντο, πως λίγοι μόνο από τους άλλους ακτιβιστές, τους συντρόφους τους, κατεβαίνουν στις συγκεντρώσεις όπου ζητούν την απελευθέρωσή του." ( σελ.173) Η αφήγηση συνειρμική, με σύντομες φράσεις σε παρατακτική σύνταξη, όπως ο λόγος ενός κοριτσιού, ενώ οι διάλογοι εντάσσονται στη ροή του κειμένου χωρίς να αξιοποιούνται τα σημεία στίξης. Και οι τρεις ηλικιακές φάσεις της αφηγήτριας εξελίσσονται σε εποχή καλοκαιριού, ενώ μνημονεύονται και άλλα καλοκαίρια του παρελθόντος που υπήρξαν ορόσημα σε προσωπικό επίπεδο. Ένα χρονικό για τις πολιτικές ανακατατάξεις των τελευταίων δεκαετιών της Αιγύπτου με τα πραξικοπήματα, τις τρομοκρατικές επιθέσεις, την κατάρρευση των αξιών, το οποίο η συγγραφέας εμπνεύστηκε από το χρονικό του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές, μέσα από το οποίο μας αφηγείται τα προσωπικά της βιώματα, τη δική της οικογενειακή ιστορία. " Ο μπαμπάς έλεγε πάντα πως καθώς μεγαλώνουμε, τα πράγματα αλλάζουν γινόμαστε πιο αυστηροί •ώσπου στο τέλος οι περισσότεροι γινόμαστε ξανά πιο πρόθυμοι να συγχωρέσουμε."( σελ 107) Ένα γοητευτικό μυθιστόρημα για την προσωπική αφύπνιση και τις πολιτικές συνθήκες στο Κάιρο, που διηγείται την πορεία μιας γενιάς που μεγάλωσε στη σιωπή και έφτασε μέχρι το σήμερα που οι εξεγέρσεις οργανώνονται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.