Μια σειρά διηγημάτων με τίτλο " Το πρωί που θα φύγουμε " του Απόστολου Στραγαλινού, μεταφραστή γερμανικής λογοτεχνίας, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κριτική. Ιστορίες ανθρώπων που ασφυκτιούν καθημερινά από τις αντιφάσεις της σύγχρονης Ελλάδας, αλλά εξακολουθούν να ονειρεύονται και να αναζητούν ένα καινούριο σύμπαν για να στεγάσουν τις νίκες και τις ήττες τους. Δύο φίλοι που ετοιμάζονται να δώσουν πανελλαδικές εξετάσεις βιάζονται ν' απαρνηθούν τη νωχελική ασφάλεια της επαρχίας.Όταν θα βρεθούν σε ένα χωριό της Λάρισας να περπατάνε νύχτα στα χωράφια, νιώθουν ότι αναπνέουν αέρα ελευθερίας και ότι προβάρουν τον μεγάλο περίπατο. "Μήπως ο άνθρωπος έχει γεννηθεί για να ποθεί την ελευθερία μέσα σ' έναν κόσμο που δεν την ανέχεται;" ( σελ 50) Ο Ζήσης στα 40 του χρόνια ονειρεύεται να φύγει για το εξωτερικό.Τα βράδια γράφει συνθήματα στους τοίχους της Αθήνας, μέχρι τη μέρα που προσλαμβάνεται στο Δήμο της Αθήνας για να σβήνει αμέσως ό,τι γράφεται.Με τα συνθήματα του που ήταν στίχοι ποιητών και συγγραφέων που αγαπούσε, μιλούσε και έδινε χρόνο στον κόσμο να καταλάβει τί ήθελε να πει. " Οι τοίχοι εξασφάλιζαν τη σταθερότητα των συνθημάτων.Τώρα αυτή τη σταθερότητα την αναιρούσε.Με την καινούρια του προσωρινή δουλειά.Σβήνοντας τα."( σελ 80) Ένας άστεγος περιμένει να βρει ένα κρεβάτι στην κοινωνική Υπηρεσία της Ευαγγελικής Εκκλησίας σε μια πόλη της Γερμανίας και καθώς δεν έχει τίποτα και κανέναν να τον περιμένει θεωρεί τον εαυτό του αόρατο. Μια αδέσποτη φωτογραφία ανασύρει αναμνήσεις των είκοσι δύο χρόνων, όταν ο αφηγητής αισθανόταν τα αστέρια να τον οδηγούν, τη μουσική να τον θρέφει, όταν αναγνώριζε τα όνειρα των συνοδοιπόρων του και ο προορισμός του ταξιδιού δεν είχε ύψιστη και δεσπόζουσα σημασία, αλλά αυτό που μετρούσε ήταν το ίδιο το ταξίδι. Ένας άντρας σαράντα τεσσάρων ετών, ο Λέο, βαριά τραυματισμένος στο κεφάλι βλέπει μπροστά στα μάτια του να ξετυλίγεται η ζωή του στη Γερμανία, τα όνειρα που έκανε να γυρίσει στην Ελλάδα και τη ματαίωση τους. "Είμαι ευγνώμων για κάθε μέρα και κάθε νύχτα που έζησα.Αχόρταγα ρούφηξα κάθε στιγμή, κάθε καλοκαίρι, κάθε ρόδινο χαμόγελο.Αγόγγυστα υπέμεινα κάθε δοκιμασία.Σκίστηκα στη δουλειά, υπέφερα, αδικήθηκα, τρελάθηκα.Ερωτεύτηκα, γέλασα, χάρηκα χωρίς ενοχές.Σαν να το ' ξερα και βιαζόμουν.Σαν από πάντα να το ' ξερα." ( σελ 149) Ένας πρόσφυγας βαδίζει μέσα στο δάσος μια νύχτα του Νοέμβρη για να φτάσει μέχρι την Αθήνα, όταν συναντά μια νεαρή κοπέλα, την Ερίσα, που έμοιαζε με ξωτικό των ελάτων, με μια εξοστρακισμένη από τα παραμύθια νεράιδα. Η Ρίτα μια τριάντα εφτάχρονη σκηνοθέτις θα φύγει για την Αμερική αρνούμενη να συμβιβαστεί με την Ελληνική πραγματικότητα της οικονομικής κρίσης και των μικρών κινηματογραφικών παραγωγών.Όταν επιστρέψει στην Ελλάδα, θα δουλέψει νυχτερινή βάρδια σ' ένα ξενοδοχείο μέχρι τη στιγμή που θα διεκδικήσει την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της. Ένας Γερμανός, πρώην καθηγητής Πανεπιστημίου που ζει μόνιμα στο Πήλιο, έχοντας πέσει θύμα ληστείας, θα ζητήσει από έναν νταλικιέρη να τον πάρει μαζί του στο ταξίδι για Γερμανία. " Σημασία έχει ότι πρέπει να νικήσουμε τη βία, να θεραπεύσουμε τα μυαλά των ανθρώπων από το ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία."( σελ 187) Με ρεαλισμό και σαρκαστική διάθεση ο συγγραφέας επιλέγει για ήρωες του πλάνητες, περίεργους, ρομαντικούς, αδικημένους , "τρελούς", οι οποίοι ψάχνουν να βρουν νόημα στην άχαρη ζωή τους και αναζητούν ένα καινούριο σύμπαν στο οποίο δεν θα υπάρχει πόλωση, διχασμός ,διαπλοκή, ακυβερνησία αλλά θα είναι ελεύθεροι να ονειρευτούν. Αυτοβιογραφικό σε αρκετά σημεία μας γυρίζει πίσω στα μαθητικά χρόνια, όταν βλέπαμε μπροστά στα μάτια μας έναν νέο κόσμο να ανατέλλει, όταν θέλαμε να ζήσουμε μακριά από την επαρχία και να γίνουμε πολίτες ενός Νέου Κόσμου. Καθώς είναι το πρώτο βιβλίο του Απόστολου, του εύχομαι να ακολουθήσουν πολλά ακόμα!