Μια σειρά διηγημάτων με τον τίτλο "Αλλοδαπή " του πολυγραφότατου Κώστα Ακρίβου είχα την χαρά να διαβάσω.Πρόκειται για το δεύτερο του βιβλίο που κυκλοφόρησε το 1995 αλλά είναι σαν να γράφτηκε σήμερα. Η Μαύρη κλωστή που συνδέει τις έντεκα ιστορίες αυτού του βιβλίου είναι η άρνηση των "Ξένων". Ο Ακρίβος "κάνει την ψυχή του αναγνώστη να σπαρταρήσει με μόνα μέσα τις πέτρες των ουσιαστικών και τον ασβέστη των ρημάτων". Ένας νεαρός Αλβανός, ο Ισμαήλ, που για να αποφύγει τη σύλληψη της Χωροφυλακής ζει σε ένα πηγάδι καταδικασμένος σε αγλωσσία και απομόνωση.Θα επιχειρήσει το δικό του πέταγμα προς την ελευθερία, βάφοντας με αίμα τα κόκκινα Sebago του αφηγητή. Ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι από τη Σερβία θα μυηθεί στις χαρές του έρωτα από την ζωντοχήρα Μεταξία που συμμετείχε σε δύο φόνους. "Με τα χείλη πλημμυρισμένα φως του μειδιούσε η Μεταξία, και αυτή την υπόσχεση ο έφηβος την ένιωθε φούντωμα της σάρκας, ενώ τ' όνειρό του τη μετέφραζε βδέλλα σιχαμερή και μαύρη, να ταυτόχρονα αναγκαίο κακό που γλιτώνει από την αρρώστια και σε ξαλαφρώνει από το κακό αίμα." ( σελ.55) Ο Λευτέρης Τ., καλαθοσφαιριστής στην ομάδα της συμπρωτεύουσας, όταν πήρε μετεγγραφή σε ομάδα της Αθήνας δεχόταν υβριστικά συνθήματα από τους οπαδούς της παλιάς του ομάδας.Ένα μικρό αγόρι που του ζήτησε αυτόγραφο ελάφρυνε την παιδική του ψυχή. Στο "Κρίμα μια Μπριζίτας" αφηγητής είναι ένα τουφέκι με το οποίο ανδρώθηκαν τρεις "σειρές" φαντάρων. "Χαίρεται η κοριτσίστικη καρδιά μου και χτυπά δυνατά , καθώς βλέπω τα όμορφα μάτια του να πλησιάζουν τόσο κοντά τα δικά μου...Μέσα στον κόλπο μου δέχομαι τη δεσμίδα με τις σφαίρες- ένα σκληρό , κρύο πράγμα είναι -και ξαφνικά βλέπω τα μάτια του σε απόσταση αναπνοής από τα χείλη μου που θέλουν να τα φιλήσουν." ( σελ 92) Ένας πρόσφυγας από την Κρακοβία ψάχνει να βρει ένα κορίτσι που θα "φιλάει με γλώσσα" και με αληθινή αγάπη λίγο μετά την Πρωτοχρονιά του 1988. Το ταξίδι μιας παρέας στο Μαρόκο και η εμφάνιση ενός ομοφυλόφιλου νεαρού θα φέρει αναστάτωση, καθώς πλανάται ο φόβος πως είναι φορέας του AIDS. Μια φιλία ανάμεσα σε τρόφιμους ιδρυμάτων και ένα ταξίδι με το τρενάκι στις Μηλιές. Ένας φωτογράφος βρίσκει το μοντέλο της ηδονής στο πρόσωπο ενός γύφτου, ο οποίος δηλώνει ότι είναι κωφάλαλος. Ένα ακραίο επεισόδιο σχολικού εκφοβισμού με ένα νεαρό προσφυγόπουλοπουλο, τον Σάσα, κατά τη διάρκεια μιας πενθήμερης εκδρομής στη Ρόδο από μαθητές μέλη της Χρυσής Αυγής. Στο διήγημα " Ζώντα ζώα", άνθρωποι που κυκλώνονται από τα όνειρα μιας καλύτερης ζωής και χαίρονται προκαταβολικά για τη φιλοξενία που θα τους προσπορίσει αυτός ο νέος τόπος. Στο τελευταίο διήγημα "Μια νουβέλα στα σκαριά" ο αναγνώστης θα μπει στο εργαστήρι του συγγραφέα, θα δει πως χτίζει την ιστορία του και τα υλικά της γραφής του. Αφηγήσεις εξαιρετικές, στις οποίες ο άτεγκτος ρατσισμός καθορίζει ανενόχλητος τη μοίρα των προσφύγων ενώ σε άλλες υποφώσκει και επωάζει το δύσκολο μέλλον των "ηρώων" του.Παρακολουθώντας την εξέλιξη του συγγραφέα όλα αυτά τα χρόνια που ακολούθησαν, θεωρώ ότι το πρωτόλειο αυτό έργο του είχε μια αυθεντικότητα, αυτό το ανεπιτήδευτο της γραφής, την καθαρότητα, που κινητοποιεί τον αναγνώστη και τον κάνει συμμέτοχο στα "πάθη" του.Μου αρέσει το απρόβλεπτο σε μια ιστορία , με γοητεύει ο υφέρπων ερωτισμός που κάποιες φορές σοκάρει, αλλά που έχει τις αρετές ενός λογοτεχνικού έργου.Και για να κλείσω όλες οι ιστορίες διαδραματίζονται σε αυτή την Πατρίδα που όλοι εμείς "αυτόχθονες" και μετανάστες την βλέπουμε να αλλάζει όλο και προς το χειρότερο και μένουμε με τον φόβο μήπως κάποια μέρα γίνει στα αλήθεια "Αλλοδαπή ".