Το δεύτερο βιβλίο του Ιάπωνα Τοσοκάζου Καβαγκούτσι "Πριν ξεθωριάσει η μνήμη" συνεχίζει την ιστορία των χαμένων ψυχών που ελπίζουν να ταξιδέψουν στο παρελθόν και να συναντήσουν αγαπημένα τους πρόσωπα, πίνοντας ένα φλιτζάνι καφέ. Αυτήν τη φορά το μικρό καφέ με το όνομα "Ντόνα Ντόνα" του Ναγκάρε Τοκίτα βρίσκεται στη Βόρεια Ιαπωνία.Οι πελάτες του έχουν τη δυνατότητα να ταξιδέψουν πίσω στον χρόνο , αρκεί να καθήσουν σε μια συγκεκριμένη καρέκλα και να ακολουθήσουν κάποιους κανόνες. Εκτός από μερικούς γνώριμους χαρακτήρες, νέα πρόσωπα θα θελήσουν να ταξιδέψουν στο χρόνο αλλά το χρονικό όριο που έχουν με τα αγαπημένα τους πρόσωπα είναι μέχρι να κρυώσει ο καφές που έχουν σερβιριστεί . Μια νεαρή κοπέλα η Γιαγιόι Σέτο θα συναντήσει τους γονείς της που σκοτώθηκαν σε τροχαίο, όταν αυτή ήταν 6 ετών.Πριν κάνει το ταξίδι στον χρόνο πίστευε ότι ο θάνατος ήταν καλύτερος από τη μοναξιά αλλά μετά τη συνάντηση της με τη μητέρα της έμαθε ότι εκείνη είχε αδράξει την ευτυχία, ενώ η ίδια ζούσε μία ζωή γεμάτη παράπονα και δυσαρέσκεια. "Πώς μπορούσε να προκαλέσει μεγαλύτερο πόνο από αυτόν που είχε υποστεί η ίδια;Ό,τι κι αν έκανε, η σκληρή πραγματικότητά της δεν θα άλλαζε.Άρα ήταν αντίποινα.Έπρεπε να κλείσει τους λογαριασμούς με τους γονείς της , που την είχαν αφήσει μόνη στον κόσμο." ( σελ.61) Ένας κωμικός ηθοποιός ο Τοντορόκι που είχε χάσει την γυναίκα του πριν 5 χρόνια επισκέπτεται το καφέ για να την συναντήσει χωρίς να μπορεί να αντιστρέψει τον θάνατο.Η Σετσούκο του είπε ότι για να είναι ευτυχισμένη έπρεπε αυτός να συνεχίσει να δουλεύει ως κωμικός ηθοποιός μέχρι να αφήσει την τελευταία του πνοή. Ένα ταξίδι στο μέλλον θα κάνει η Γιουκίκο, που θα πεθάνει από μια ξαφνική, σπάνια ασθένεια.Θα εμφανιστεί μπροστά στην αδερφή της Ρέικο και θα της πει την επιθυμία της, ότι ήθελε να ζει με χαμόγελο στο πρόσωπο , ακόμα κι όταν αυτή θα είχε πεθάνει.Το μυαλό της Ρέικο από τα τρίσβαθα της απελπισίας λόγω της απώλειας , θα αποκτήσει σιγά σιγά διαύγεια. Τελευταίο πρόσωπο που θα γυρίσει στο παρελθόν θα είναι ο Ρέιτζι , φοιτητής και επίδοξος κωμικός που δουλεύει σερβιτόρος στο καφέ .Όταν η παιδική του φίλη διαγνωστεί με επίκτητη αλαστική αναιμία και ταξιδέψει στην Αμερική γιατί είχε βρεθεί δότης, τότε ο Ρέιτζι θα της εξομολογηθεί πώς νιώθει. " Οι άνθρωποι δεν ξέρουν πότε θα πεθάνουν.Ο Ρέιτζι τώρα συνειδητοποιούσε πόσο σημαντική είναι η καθημερινή ζωή που θεωρούμε δεδομένη και πόση χαρά μπορούμε να αισθανθούμε αν έχουμε πλάι μας κάποιον που αγαπάμε ...Πράγματα που αναβάλλουμε να πούμε καταλήγουν μερικές φορές να μη λέγονται ποτέ.( σελ 249) Ένα βιβλίο τρυφερό και ευαίσθητο, με μια αφήγηση νοσταλγική και αισιόδοξη, όπως είναι και η φιλοσοφία των Ιαπώνων.Καθένας από εμάς θα ήθελε να γυρίσει στο παρελθόν, αν και αυτό δεν αλλάζει, για να πει όσα δεν είπε σε αγαπημένα του προσωπα.Καθώς τα συναισθήματα των ανθρώπων δεν είναι προφανή , υπάρχουν φορές που θα θέλαμε να ξέρουμε τί νιώθει ο άλλος. Διαβάζοντας αυτό το μυθιστόρημα ο αναγνώστης θα βρει συναισθηματικό βάλσαμο και θα συνειτοποιήσει ότι πρέπει να ζούμε τη ζωή μας στο έπακρο, γιατί κανείς δεν ξέρει αν θα ζήσει να δει το αύριο.